آیا دارم کار درستی انجام می‌دهم؟”، “آیا دارم مادرم/پدرم را رها می‌کنم؟”، “نکند مردم فکر کنند فرزند بی‌مهر و محبتی هستم؟“

اگر این سوالات خواب را از چشمان شما گرفته است، بدانید که تنها نیستید. تصمیم برای انتقال عزیز سالمند به خانه سالمندان، شاید دشوارترین، پیچیده‌ترین و احساسی‌ترین تصمیمی باشد که یک خانواده با آن روبرو می‌شود. این تصمیم اغلب با کوهی از احساس گناه، تردید و فشارهای اجتماعی همراه است.

بسیاری از خانواده‌ها با عشق و فداکاری تمام تلاش می‌کنند تا از سالمند خود در خانه مراقبت کنند. اما واقعیت این است که سالمندی، به ویژه زمانی که با بیماری‌های مزمن جسمی یا شناختی (مانند آلزایمر) همراه می‌شود، مراقبتی فراتر از توان یک یا دو عضو خانواده می‌طلبد.

سوال اصلی این نیست که “آیا ما به اندازه کافی خوب هستیم؟” بلکه سوال این است: “آیا خانه ما هنوز امن‌ترین و بهترین مکان برای تأمین نیازهای پیچیده و فزاینده عزیز ماست؟“

این مقاله برای کمک به شما در پاسخ به این سوال سخت نوشته شده است. ما در اینجا به جای تکیه بر احساسات، به بررسی نشانه‌های عینی و واقعی می‌پردازیم که نشان می‌دهند زمان آن رسیده که سطح مراقبت را از “نگهداری خانگی” به “مراقبت حرفه‌ای شبانه‌روزی” ارتقا دهید. هدف ما این است که به شما کمک کنیم تا این تصمیم را نه با احساس گناه، بلکه با اطمینان و بر اساس مصلحت واقعی عزیزتان بگیرید.

بسیاری از خانواده‌ها منتظر یک اتفاق بزرگ هستند تا تصمیم نهایی را بگیرند؛ مثلاً یک شکستگی لگن بر اثر سقوط، یا گم شدن سالمند در خیابان. اما متخصصان طب سالمندی معتقدند که “بهترین زمان”، قبل از وقوع بحران است.

انتقال برنامه‌ریزی‌شده و آرام به یک مرکز باکیفیت مانند خانه سالمندان مارال، بسیار بهتر از یک انتقال اجباری و پرسترس پس از ترخیص از بیمارستان است. انتظار بیش از حد، تنها خطرات را افزایش می‌دهد.

در ادامه، ۵ نشانه کلیدی را بررسی می‌کنیم که زنگ خطر را به صدا در می‌آورند: